నీరజకి అప్పుడే 15 ఏళ్ళు నిండాయి

నీరజకి అప్పుడే 15 ఏళ్ళు నిండాయి, లేత మొగ్గ. తల్లి చాటు పిల్ల, నీరజ కి అన్నీ వాళ్ళ అమ్మే.అమ్మ ఎలా చెబితే అలా వింటుంది. నీరజ తల్లిశ్వేతా చాలా చురుకైన ఆవిడ. 36 సంవత్సరాల వయసులో అన్ని పనులూ చక చకాచక్కబెడుతూ ఇంట్లో తలలో నాలికలా ఉంటుంది. అమ్మ ని అడగందే నీరజ ఏ పనీచెయ్యదు, వాళ్ళిద్దరూ తల్లీ కూతుర్లకంటే మంచిస్నేహితులుగా మెలుగుతారు.నీరజకి ఒక తమ్ముడు, వాడికీ నీరజకి వయసులో కేవలం రెండేళ్ళ తేడా అంతే.తండ్రి కిరణ్ ఒక పెద్ద మల్టీ స్పెషాలిటీ హాస్పటల్ కి మెడికల్ డైరెక్టర్, పేరు తో పాటు బాగాడబ్బున్న ఫామిలీ.

కిరణ్ కి ఎక్కువ ఆడంబరాలు ఇష్టం ఉండవు, డబ్బులు దుబారాగా ఖర్చు పెట్టడంకూడా ఇష్టం ఉండదు. అందుకే నీరజని, కొడుకువెంకట్ ని లోకల్ ట్రైన్లోనే కాలేజీ కి పంపుతాడు. నీరజా, వెంకట్ ఒకే కాలేజీలో చదువుకుంటారు కాబట్టి ఇద్దరూ కలిసే కాలేజీ కి వెళ్ళి వస్తూ ఉంటారు.“విశాఖపట్టణానికి తూర్పుగా బంగాళాఖాతం లో ఏర్పడిన అల్పపీడనం వాయుగుండంగామారే అవకాశం ఉంది, వచ్చే 24 గంటలలో ఈదురుగాలులతో కూడిన భారీ వర్షాబావంఉందని వాతావరణ శాఖ కార్యదర్శి కృపాలింగం గారు చెప్పారు..” ఆ అమ్మాయి అన్నీ నవ్వుకుంటూ చెప్పుకుపోతుంటే నీరజ నవ్వాపుకుంది. శ్వేతాటిఫిన్ చెయ్యడం పూర్తి చేసేసింది, ఒక సారి బైటికి తొంగిచూసి.

“ఏమే నీరూ లేచావా…పొద్దున్నే అలా TV చూస్తూకూర్చుండిపోక గబగబా తయారవ్వు, అవతల లోకల్ ట్రైన్ మిస్సయ్యిందంటే కాలేజీకి టైం కి చేరుకోలేవు, వెళ్ళితమ్ముడిని లేపు, నేను నాన్నగారికి కాఫీ ఇచ్చివస్తా” అని కిరణ్ ని నిద్రలేపడానికి పరిగెత్తింది. దుప్పటి ముసుగులో ఉన్నాడుకిరణ్. దుప్పటీ నెమ్మదిగా తీసి నవ్వుతూ ముందుకి వంగి కిరణ్ నుదుటి మీద ఒకచిన్న ముద్దుపెట్టి.. “గుడ్ మార్నింగ్….

మదవతిలాగా మీదెక్కి దెంగుతున్నతన పెళ్ళాం జాణ తనానికి అతను నిజంగానే బానిసైపోయాడు. పైనుంచి శ్వేతాఊగుతుంటే కిందనుంచీ కిరణ్ కూడా పైకి పొడుస్తున్నాడు. సైపుగా దిగుతోందికిరణ్ బలపం, ఈ లోపు శ్వేతా సెల్ ఫోన్ సన్నగామోగింది. ఫోన్చేతిలోకితీసుకుని కిరణ్ లవడాని బైటికి తీసి వెల్లకిల్లా పడుకుంది.“హలో….బిందూ…..ఎక్కడున్నావే…” మొగుడితో దెబ్బేయించుకుంటున్నా అని కూడా లేకుండా ఫోన్ ఆన్సర్ చేసింది.తన నగ్న దేహాన్ని మొగుడికి అప్పజెప్పి ఫ్రెండ్ తో చాలా క్యాజువల్ గామాట్లాడెస్తోంది. కిరణ్ నెమ్మదిగా ఆమె తొడలు వెడల్పు చేసాడు, విచ్చుకునికనబడుతోంది శ్వేతా పువ్వు,ఇంకా తేనెలూరుతూనే ఉన్నాయనడానికి నిదర్శనంగాలోపెదాల అంచుల మీద జిడ్డుగా మెరుస్తోంది, పూపాయసం. “అవునే..పని లో ఉన్నా….ఆ…కొంచెం టైం పడుతుందే….తప్పకుండా వస్తా….9:30 కల్లా వచ్చేస్తా సరేనా” కిరణ్ బెల్లకాయ్ పూర్తిగా లోపలికి దూరిపోయింది. ఫోన్ లో బిందు వదలడంలేదు, శ్వేతా కూడా మత్తుగా అలాగే సమాధానాలు చెబుతోంది.

కిరణ్నెమ్మదిగాఊగడం మొదలెట్టాడు, శ్వేతా కటిప్రదేశం అంతా యుద్దభూమిలా ఉంది. అలాఫోన్ లో మాట్లాడుతూ దెబ్బేయించుకోవడం ఇద్దరికీ అలవాటే అనుకుంటా. కిరణ్కూడా వదలకుండా తొక్కుడుబిళ్ళాట ఆడుతూనే ఉన్నాడు. “అవునే…నేనూ బ్రాలు కొనుక్కోవాలి…ఆ…అబ్బా…..మా ఆయన బ్రాలు విప్పకుండాతెంపడం మొ.మొ..మొ..దలెట్టారు. అంగ్…అంగ్…..అలాగేనే నేను ఇంక ఫోన్మాట్లాడలేనే….అవును…..అర్ధం చేసుకోవే…

ఇక్కడ….ఆ….అమ్…మ్…. మీ బావ గారు..ఊహ్….ఊహ్…ఇక్కడ…..అమ్మా…ఆహ్….” ఫోన్ కట్ చేసేసింది శ్వేతా, కింద తాకిడి ఎక్కువవుతోంది. ఆ ఊపుడుకినోట్లోంచి మాట సరిగ్గా రావడం లేదు.అప్పటికి దాదాపు ముప్పైనిమిషాలనుంచీబిళ్ల అరగదీస్తూనే ఉన్నాడు కిరణ్. కొద్దిసేపు అలా దెంగిచ్చుకున్నాకఆనందంగా యుద్దం లో ఓడిపోయింది శ్వేతా. కిరణ్ ఇంకొంచెం సేపు ఊగి వెచ్చగాశ్వేతా కుంపట్లో కార్చేసాడు. ఇద్దరూ బట్టలు కట్టుకుని బయల్దేరారు అప్పటికి టైం 9:45అయ్యింది. వెల్తూవెల్తూ శ్వేతాని బిందూ వాళ్ళింట్లో దింపి వెళ్ళిపోయాడు కిరణ్.